Gisteren ging ik een goede, ouwe collega-Vreewijker opzoeken: Erik. Erik studeert sinds januari in York, en ik was in de buurt, dus ik dacht, ach kom, ik zoek hem even op. Met de trein is dat immers zo gepiept. Waar zouden we zijn zonder de trein?

 

In Engeland, echter, is dit alles makkelijker gezegd dan gedaan.

 

Ik kocht een kaartje op het station van Hull en wachtte op de trein. Na enig wachten maakte de omroeper bekend dat de trein naar York een half uur vertraagd was. Om de tijd te doden en mijn honger te stillen at ik twee muffige tankstationboterhammen uit zo'n plastic driehoeksbakje. In het klassieke wachtkamertje waar ik mij ophield zat een nauwelijks verstaanbare ex-gedetineerde tegen me aan te leuteren. Ik at mijn boterhammetjes snel op en omdat ik toch alle tijd had, speurde ik het hele station af op zoek naar een prullenbak. Een conducteur van de trein die gereedstond om naar Manchester te vertrekken, vertelde dat er op geen enkel Brits station nog een prullenbak staat. Waarom? "Vanwege veiligheidsredenen", zei de conducteur, en hij bood aan om het broodbakje voor mij weg te gooien. Dat gaat dus binnenkort in de Manchesterse vuilverbranding.

 

Het duurde allemaal nogal lang. Maar toen de trein naar York na een goed half uur vertraging eenmaal ging rijden, was het genieten geblazen. Het gerieflijke tempo deed denken aan het Noordnet. Er zat een lekkere schommelcadans in. De trein was bijna leeg (hoe zou dat komen?), dus dat was lekker rustig. In Engelse treinen zitten de stoelen lekker, er zijn voldoende tafeltjes en er ligt vloerbedekking in het gangpad. Het uitzicht tussen Hull en York is prachtig. Het bestaat uit enorme grasvelden en bescheiden heuveltjes in afwisselende kleuren, onderbroken door oude, afbrokkelende minsters, authentieke pubs en Tesco Extra's.

 

Ook twee dagen eerder had ik last van treinvertraging. Ik zat in de trein van Leeds, waar ik was geland, naar Hull en vlak voor het station van Selby een halfuur stilgestaan met aan de rechterhand een weiland en links een rij huizen, waarvan er een een mooie basket met de Amerikaanse vlag in de tuin had. Op een gegeven moment gingen we weer rijden. Er werd omgeroepen dat er motorpech was geweest. We kregen gratis excuses en de trein ging langzaam verder.

 

Al die treinvertragingen zijn op zich al verontrustend genoeg in een modern land. Maar wat ik echt niet goed snapte, was de manier waarop de Engelse passagiers er op reageerden. Ze keken er niet van op en het leek ze allemaal geen bal uit te maken. Misschien reizen er alleen maar mensen in de trein die niets te doen hebben, misschien is die onverschilligheid schone schijn.

 

Van boven naar beneden: de oude stationsklok van York; Erik. Laatstgenoemde kijkt of de trein nog een keertje komt.

Toen ik in Engeland studeerde, was de vraag die me het meest gesteld werd: waar kom je vandaan?

 

Deze vraag kan twee dingen betekenen: als de vrager nog niet weet dat je een Nederlander bent, wil hij weten uit welk land je komt. Kent de nieuwsgier je al wat beter, dan vraagt hij naar je stad van herkomst.

 

"Utrecht", zeg ik dan. Wat klinkt dat Nederlands toch vreemd, denken alle aanwezigen. "Oetrekt. Joetrekt", probeer ik nog. Bah, wat klinkt het toch gruwelijk lelijk om de naam van Utrecht internationaal begrijpelijk te maken. De meeste mensen schudden hun hoofden in onwetendheid.

 

Fransen en Spanjaarden kennen de stad overigens vaak wél. "Aha, Utrèsj, zeg dat dan meteen!", en ze voegen er vaak aan toe dat er in 1579 de een belangrijk verdrag is gesloten, dat geldt als het begin van de Nederlandse eenheidsstaat. Dat vind ik altijd fijn om te horen, want ik kan het jaartal nooit onthouden.

 

De Engelsen vragen meestal bij het allereerste gesprek dat je met ze voert whereabouts in Holland je nou vandaan komt. Dat is erg geïnteresseerd van ze, maar buiten Amsterdam en Rotterdam kennen ze toch niets.

 

En wat moet je dan, als je gesprekspartner sip moet bekennen dat hij een van de grootste steden niet kent en eigenlijk niets van de wereld weet? Die wil je weer een goed gevoel geven en je bedenkt iemand uit Utrecht die wereldberoemd is geworden.

 

Dus vraag je: Ken je Marco van Basten? Nee? En Marco Vèn Besten?

 

Opnieuw draait je maag zich om. Maar die laatste voetballer, met die lelijke naam, die is in Engeland wereldberoemd.

 

De verjaardag van Dominik eind november was het laatste echt grote feest van het eerste semester in Hull. Dominik, bourgondische Beier als hij is, had de festiviteiten over vier dagen uitgesmeerd. Dit had tot gevolg dat de meeste mensen een beetje verjaardags-moe waren op de avond dat het echte feest moest aanbreken. Maar uiteindelijk werd het toch heel gezellig.

 

Valentina en Ana.

 

Dominik en Ana. Voor de oplettende lezers: deze Birthday Boy-badge had ik op mijn verjaardag ook gedragen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Twee Duitsers genieten ervan.

 

Eind januari ga ik weer een weekje naar Hull. Dit keer niet met de boot, maar met het vliegtuig. Dat is namelijk een stukje goedkoper, en ik heb nu niet bagage nodig.

 

Ik heb een hele lijst Skype-contacten erbij, maar het is toch het leukste om dat soort mensen in het echt te spreken.

Op 2 januari verhuis ik weer terug naar Utrecht. Mijn spullen staan nu in dozen op mijn kamer in Leiden. Niet helemaal optimaal natuurlijk.

Ik ben woensdagochtend weer in Nederland aangekomen.

 

Na vier maanden studeren in Engeland heb ik het antwoord gekregen op een aantal vragen en zijn er een paar nieuwe vragen relevant geworden, waarop nog ik geen zinnig antwoord heb gevonden.

 

 

- Kun je je moedertaal verleren?

 

Eerst dacht ik van niet. Maar omdat de Nederlanders in Hull niet bepaald dikgezaaid waren, sprak ik vooral Engels. En als ik dan weer een Nederlander tegenkwam, viel het Nederlands niet mee. Het voelde als een vreemde taal, en zo voelt het nog steeds een beetje. Maar ik ben er van overtuigd dat het wel weer goedkomt.

 

- Is het leuk om in het buitenland te wonen?

 

Ja hoor. In Engeland zijn er veel dingen anders, maar zó groot zijn de verschillen met Nederland niet. Het is vaak interessant om te zien hoe mensen uit andere landen leven, eten en communiceren. Bovendien levert het een frisse blik op je 'eigen' land op als je een tijdje ergens anders leeft. Het vertrekken en het terugkomen heeft me telkens een kort cultuurschokje opgeleverd. Het gaat dan om kleine dingen zoals twee/drie keer kussen, wel/niet vragen hoe het met iemand is bij het begin van het gesprek en niet te vergeten links/rechts rijden.

 

- Bestaat er 'goed' en 'slecht' in de politiek?

 

Volgens mijn docenten is politieke theorie die niet kan verklaren waarom Hitler slecht was een krakkemikkige theorie. Maar op dit moment vieren 'sociaal-democratie' en een politiek die sterk op vrijemarktdenken is gericht tegelijkertijd hoogtij in verschillende Europese landen. Geen van deze ideologieën kan de andere uitschakelen. Met andere woorden: politicologie moet tot op zekere hoogte de goedheid en duurzaamheid van politieke gedachten kunnen berekenen. Of dingen volledig goed of slecht kunnen zijn, is een andere vraag.

 

- Is het fijn om weer thuis te komen na een tijdje weg?

 

Ja hoor.

Onbeantwoord:

 

- Zal ik, net als W.K. Kellogg, de wereld op zijn kop zetten?

 

De vegetarische zevendedagsadventist William Keith Kellogg werkte in een sanatorium in Michigan en vond daar 99 jaar geleden de cornflake uit. Zo werd hij rijk en beroemd. Rijk en beroemd worden is niet iets wat ik nastreef, maar wie weet vind ik ook ooit een soort ontbijtgraan uit, bijvoorbeeld. Het kan nog steeds.

 

- Moet je omkijken tijdens het weglopen als je zojuist van iemand afscheid hebt genomen?

 

Een fragment dat nog af en toe op de Nederlandse tv wordt getoond is het einde van de allerlaatste aflevering van de kinderserie Swiebertje. Swiebertje verhuisde en moest afscheid nemen. Hij liep weg met zijn knapzak op zijn rug en tijdens zijn tocht over het bospad keek hij voortdurend om of zijn vrienden er nog waren. Extra dramatisch!

De vraag is dus: is omkijken uit den boze of pakt Swiebertje het goed aan?

 

- Zal ik later ooit nog eens in het buitenland wonen?

 

Ik weet het niet. Misschien voor een master, misschien voor werk. Voorspellingen over dit soort dingen zijn nooit zo zinvol. Dingen veranderen waar je bij staat. Laten we maar kijken.

Samen met mijn pepernoten ben ik mij aan het voorbereiden op mijn tentamens.

 

De eerste is komende maandag, voor Understanding States and Markets, een interessant maar lastig tweedejaarsvak.

 

De tweede is de week daarop, op dinsdag, voor het algemenere, inleidende Human Nature, Society and the State.

 

Ik denk dat ik de tentamens wel zal halen.

 

Daarna is het vakantie voor mij! Eerst ga ik een paar dagen naar Londen. Daarna ben ik terug in Nederland.

Waar veel van mijn collega-internationale studenten voortdurend pakketjes eten opgestuurd krijgen (het wordt hier immers steeds kouder), brengt mijn familie het gewoon af en toe langs. Eerder al mocht ik mijn ouders verwelkomen. Nu, drie weken voor mijn terugkeer, kwamen mijn zus Barbara en haar vriend Michiel langs.

 

Ze brachten onwaarschijnlijke hoeveelheden Sinterklaas-snoep mee, wat natuurlijk ideaal is voor mijn tentamenperiode.

 

Ondanks het feit dat Hull is uitgeroepen tot de crappiest city in the UK hebben we de tijd goed weten te vullen. In het stadscentrum zijn een paar leuke musea, allemaal gratis binnen te lopen, en in mijn universiteitswijkje was er een goed feest.

 

Voor het Maritime Museum.

 

 

Een boel walvisbotten, blubber knives en harpoengeweren.

 

Dit was de enige manier om het stadshuis passend op de foto te krijgen.

 

 

Ik ben weer eens schandalig laat. Maar hoe dan ook: hier zijn mijn foto's van Edinburgh.

 

Het was een leuke reis met de International Students' Association. Het was ook niet al te koud daar, eind oktober. We zijn ook nog even in Glasgow geweest.

 

De buitenkant van Edinburgh Castle.

 

Edinburgh is nogal heuvelachtig. Daarom heb je er allerlei trappen.

 

 

Je ziet Edinburgh Castle vanaf de overkant van het hostel.

 

 

Het uitzicht uit het raam van de kamer.

 

Dominik steekt de straat over. Er staat iets op de telefooncel.

 

Het regent. De pub in dus.

 

Tobi, Fran en Valentina.

 

Valentina, Michi en Alberto.

 

Ana en Dominik.

 

Ainhoa, Tobi en het pubinterieur.

 

In Edinburgh Castle.

 

De geweldige Schotse gids. Aardige vent met een cool accent.

 

Wolken boven Edinburgh.

Autofoto.

 

Donkergrijs is de dominante kleur in Edinburgh.

Ik zie de zee.

 

 

 

 

 

Er trouwens regelmatig mensen in Edinburgh Castle.

 

Ainhoa.

 

Groep.

 

Een doedelzakspeler en nóg een huwelijk.

 

Fran en Valentina in de huiskamer van het hostel.

 

Mijn bed, met daaronder en daarin de troep van iemand anders. Dat was nog even wat geregel in het midden van de nacht. Gelukkig werkten er aardige mensen in het hostel.

 

Een nieuwe dag en een mooie straat.

 

Schots is vooral een bordjestaal. Het wordt niet veel gesproken.

 

Het hoekje van het Schotse parlement en een uitzicht op de Arthur's Seat.

 

Mijn ongeëvenaarde zoomlens bewijst weer zijn waarde. 2 mensen bovenop de Arthur's Seat.

 

 

 

Valentina en Ana.

 

Als je de Arthur's Seat beklimt, kun je goed uitkijken over de stad.

 

 

 

 

 

 

Op een drukke straat.

 

 

Ik weet niet hoe deze toren heet.

 

En toen waren we in Glasgow. Op de terugreis van Edinburgh naar Hull namen we een vreemde bocht, en toen werden we de bus uitgezet in de buurt van een winkelcentrum. We hadden 3 uur de tijd en geen kaart. Het winkelcentrum zelf was niet zo spannend. Deze foto is gemaakt door het raam van het winkelcentrum.

 

En dit is de binnenkant van het winkelcentrum. Waar Edinburgh sfeervol en ouderwets is, is de binnenstad van Glasgow nogal klinisch. Ik denk dat ze er in de loop der jaren iets te veel hebben geconceptualiseerd en zo is er weinig karakter overgebleven.

 

Een vreemde mislukte foto.

 

Wat een wolken.

 

Doedelzakker op winkelstraat. 

Kerim en (andere) Valentina.

 

Een kerk. Waarom niet even naar binnen lopen?

 

Kerim en Alberto doen mee.

 

Verrassend katholiek.

 

 

Waarom slapen als je zo'n landschap kunt zien?

- Hoe vervelender de recente geschiedenis van een land, hoe meer mensen er politiek bewust zijn (het Italië van Berlusconi is hier het levende bewijs van).

- Kwaliteitskranten in tabloidformaat bestaan.
- Kwaliteitskranten met een dik sportkatern bestaan ook.
- In Amerika is Amsterdam beroemder dan Nederland.
- Het drugsbeleid is de grootste toeristische attractie van Nederland.

 

- De Feestwetten:
  1) Een goed feestje heeft minstens de volgende ingrediënten, in volgorde van belangrijkheid:
     A) Drank;
     B) Muziek;
     C) Mensen van beide geslachten;
     D) Een zekere mate van vrolijkheid.
  2) Hieruit volgt dat wanneer de drank op is, het feest automatisch is afgelopen.
  3) Zodra je 2 (zegge: twee) drankjes in je handen hebt, weet je dat het héél snel zal gaan.
  4) Een goed feest is herkenbaar vanaf de straat.

 

- Spanjaarden hebben een goede feestmentaliteit.
- Engelsen die drinken veranderen bijna automatisch in hooligans.
- Chinezen werken hard.
- Duitsers vinden humor maar lastig.
- Generaliseren is niet aardig, wel overzichtelijk.
- Italianen zijn erg trots op hun keuken. Ze maken hem dan ook regelmatig schoon met bijtende chemicaliën.
- Engelse afhaalpizza's bestaan voor 80% uit kaas.
- Subways is de langzaamste fastfoodmaatschappij ter wereld.
- Voetbal verbroedert, want het is een eeuwige bron van anekdotes en rivaliteit.
- Voetballen met verschillende nationaliteiten is leuk.
- Hoe meer je van de teams afweet, hoe leuker is het om naar de wedstrijd te kijken.
- Een voetbalwedstrijd die je probeert te volgen via Radio 1, sportwebsites en MSN Messenger spreekt erg tot de verbeelding.
- Spreken in de moedertaal van de luisteraar werkt vertederend op de luisteraar als de spreker en de luisteraar verschillende moedertalen hebben. (Lees deze zin totdat je hem begrijpt.)

En verder nog een heleboel Spaans, Chinees en dingen over politiek.